Amosando publicacións coa etiqueta Amor. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Amor. Amosar todas as publicacións

mércores, 9 de maio de 2018

Julia tiene una estrella


I Gasulia, Eduard José. (2006). Julia tiene una estrella. Ilust. Valentí Gubianas. Barcelona: La Galera. [36 pp.]. (ISBN: 978-84-246-2335-5).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta podemos observar a imaxe dunha nena (Julia) que está mirando cara o ceo, máis concretamente cara unha estrela. Esta imaxe está situada no lado dereito, polo que o título e o nome do autor e o do ilustrador atópanse á altura dos ollos da nena, quedando xusto debaixo da estrela. Na contracuberta atopamos un pequeno resume situado no centro e sobre un fondo de cor laranxa, que contrasta notablemente co azul oscuro da cuberta, reflexando así a noite e o día. As gardas, tanto iniciais como finais, soamente constan dun fondo azul e laranxa, respectivamemte. O libro pódese dividir segundo as súas ilustracións, pois ao principio todas están sobre un fondo laranxa, de novo representando o día ou a luz, ata que chega o momento en que a nai se vai. A partir de aí, o fondo vólvese azul, o que representa a noite e a tristeza polo feito de que a nai se vaia.
A historia comeza presentándonos á protagonista e aos seus dous amigos, Pablo e Cristina, decíndonos que o que máis queren eles dous son a súa armónica e a súa cadela, respectivamente. No seu caso, Julia o que máis quere é unha estrela, unha de verdade do ceo, pero non llo pode contar a ningúen. Isto débese a que un día, súa nai, que estaba moi enferma, lle dixo que tiña que marchar porque se ía a traballar a unha estrela do ceo, pero que era un segredo. De feito, tampouco podía falalo con seu pai polo menos ata que cumprise seis anos e medio. Finalmente, chegou o día en que a nai se foi e entón Julia recordou o que esta lle dixera, que se miraba pola fiestra da súa habitación cara a esquerda podería ver unha estrela que billa máis que as outras, aí estaría ela.

Potencialidades: este libro é un conmovedor acercamento do tema da morte dende a literatura para os máis pequenos. É un bo recurso para tratar o tema da morte porque emprega unha linguaxe poética e ademais en ningún momento chega a mencionar explicitamente o tráxico abandono da vida, polo que os nenos poden interpretalo e velo dende a perspectiva que eles consideren. Finalmente, dicir que este libro tamén é un bo recurso para tratar a morte porque lles ensina aos nenos que se un familiar ou un amigo se vai, este nunca desaparecerá se nós o recordamos e o temos presente.

Recursos:

Elmer y el abuelo Eldo


McKee, David. (2012). Elmer y el abuelo Eldo. Ilust. do autor, trad. Irene Pons. Barcelona: Beascoa. [32 pp.]. (ISBN: 978-84-488-3309-1).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta podemos observar aos dous protagonistas da historia, Elmer e Eldo, rodeados de varios paxaros e un coello sobre unha paisaxe colorida. O título da obra está situado enriba dos protagonistas. Deste hai que destacar que tanto o nome do neto como o do avó están escritos en maiúsculas, aínda que o de Elmer está nun tamaño de letra máis grande. Ademais, o nome de Elmer está escrito en cor violeta e o resto do título en amarelo. Finalmente, na cuberta podemos observar tamén o nome do autor, neste caso debaixo dos personaxes. Na contracuberta aparece un resumo da historia, acompañado de outros títulos da serie. Ademais, podemos observar a dous monos, acompañados tamén de varios paxaros, sobre o mesmo fondo da cuberta. As gardas mostran unha paisaxe que representa un bosque no que volven a estar presentes os xa mencionados paxaros. A portada está composta por unha imaxe de Elmer e Eldo, ambos coa cabeza contra unha árbore, e novamente polo título da obra enriba dos personaxes e o nome do autor debaixo. Al ilustracións do libro son moi coloridas e cabe destacar que en todas elas, ou en case todas, se poden observar os paxaros, os coellos e os monos que aparecen na cuberta e na contracuberta.
O conto relátanos unha nova aventura de Elmer, o elefante multicolor. Neste caso, Elmer faille unha visita ao seu avó Eldo para recorrer con el o camiño que facían xuntos cando era pequeno. Ao parecer, o seu avó no recorda nada, nin o camiño, nin os xogos, nin as cancións, nin os contos que lle contaba ao seu neto. Finalmente, resulta que todo é unha broma do avó Eldo, pois como todos saben os elefantes teñen moi boa memoria.

Potencialidades: este conto, que está dirixido a nenos de entre 0 e 5 anos, pode ser moi útil para traballar valores como o amor ou o respecto cara aos nosos avós, esas persoas que nalgunhas ocasións son os encargados de coidar e criar aos nenos, ou que polo contrario son ‘esquecidos’ polas familias. Ademais, este conto invita aos nenos a disfrutar da compañía dos avós mediante textos sencillos, repetitivos, con onomatopeas e cancións.

Recursos:

domingo, 29 de abril de 2018

Nacido del Corazón




Serrano Vreugde, Berta (2015). Nacido del corazón. Ilust. Alfonso, Serrano Vreugde. Madrid: Kókinos, col. Emociones. [35 pp], (ISBN: 978-84-16126-10-1).

Breve descrición do formato e contido: álbum ilustrado, de forma rectangular (23,5x29 cm) e de pouco volume. Consta dunha cuberta e contracuberta de tapa grosa.
Na cuberta, no centro, móstrasenos o título en letras maiúsculas, nun ton alaranxado e cun paxaro pequeno pousado na letra “D”. Ao carón pódese ver unha muller co corazón sobresaíndo do seu peito. Na parte inferior, atópanse os nomes da autora, do ilustrador e mais da editorial. Todo isto, sobre un fondo que simula unha paisaxe; un ceo azul moi claro, polo que voa outro paxaro e un solo laranxa do que medra unha flor-bolboreta. Na contracuberta preséntase a mesma paisaxe cun paxaro voando na parte esquerda e, pola contra, na parte dereita atópase a un home collendo ás costas á mesma muller que aparece na cuberta e un bebé.
As gardas seguen a mesma paisaxe que as anteriores pero nun ton azul máis forte e o un prado verde. Na portada, ao igual que na cuberta, aparecen o titulo na parte superior, no lado esquerdo o nome da autora coa flor-bolboreta e no dereito a editorial e o ilustrador cun paxaro voando. No centro aparece a muller co corazón sobresaíndo do seu peito.
As páxinas do interior son grosas e de textura suave. As imaxes son moi coloristas e os personaxes teñen siluetas surrealistas. A narración mostrase nunha das páxinas cun fondo de cor sólido e na outra, aparecen as ilustracións.
A protagonista, Rosa, xunto ao seu marido ansían converterse en pais e deciden visitar ao médico. Este proporciónalles unha receita e Rosa maxicamente nota uns golpiños no peito. Pouco a pouco o seu corazón vaise facendo máis e máis grande, ata non lle serve a roupa! E, de súpeto, un día soa o teléfono, é hora de ir buscar ó seu bebé!

Potencialidades educativas: con este álbum podemos achegar aos máis pequeno e pequenas unha historia baseada en feitos reais, en concreto a da autora. A historia duns pais e o seu fillo adoptado. Serve para explicarlles este proceso de amor incondicional polo que pasan varias familias, tanto a esas crianzas adoptadas coma ao resto de nenos e nenas para que medren en diversidade e comprendan as diferentes orixes e clases de familias que hai.
É un libro que salienta o amor sobre todas as cousas.

Recursos:




martes, 24 de abril de 2018

A viaxe das bolboretas

Carbonell, Paula e Gómez Chené (2006). A viaxe das bolboretas. Ilust. José Manuel Gómez, trad. Eva María Mejuto. Pontevedra: Oqo, col. O, [33 pp.]. (ISBN: 84-96573-75-3).


Breve descrición e contido da obra: álbum ilustrado de 25x23 cm en lingua galega. A cuberta e a contracuberta son de tapa dura, con encadernación en cartoné formando unha unidade na que aparecen diferentes bechos uns detrás doutros en liña. En concreto, na cuberta aparecen algúns deses bechos rodeando unha folla, o que xa nos aporta algunha pista sobre o argumento. O título aparece na mesa en letras minúsculas en cor negra e de estilo informal. As cores empregadas para ambas son de tipo cálido, amarelos, alaranxados, vermellos e verdes oscuros, predominantemente, o que simula a vida na terra onde viven os bechos. Nas gardas dianteiras e traseiras aparecen dúas margaridas que ocupan a práctica  totalidade da páxina, empregando a mesma gama de cores que na cuberta e a contracuberta. A páxina de créditos e a portada conforman unha unidade na que se poden observar algunhas bolboretas seguindo a outras desde a páxina de créditos cara á portada, nun xesto que convida a  ler o libro seguindo a súa dirección. Ademais, na páxina de créditos aparece unha pequena dedicatoria da autora a tres persoas diferentes. 
As ilustracións son de tipo figurativo e nelas represéntase a dicotomía da superficie e o subsolo ata que os bechos chegan ao limoeiro. O argumento da historia trata sobre un vermiño que quere chegar da laranxeira ao limoeiro. Polo camiño atópase con distintos bechos que queren ir ao mesmo lugar, sumándose á viaxe nas costas do vermiño. Unha vez chegados ao destino, os compañeiros da viaxe serán os que axuden ao vermiño para poder superar certas dificultades. 
A estrutura do texto presenta dúas partes. A primeira é a que fai referencia ao camiño no que se van  sumando os distintos bechos: “onde ides amigos? da laranxeira ao limoeiro, este ano imos de primeiros, levádesme con vós? Levamos...monta!, dixo o vermiño. E a pulga, a formiga, a xoaniña, a tesoiriña, o grilo e o vermiño seguiron o camiño”. A segunda parte é a que se refire á axuda que os bechos proporcionan ao vermiño: “grazas, (becho x)! Pensei que desta non saía! A ti, pola viaxe!”. Trátase dunha historia lineal que comeza coa viaxe do vermiño ata a súa transformación en bolboreta. A linguaxe está adaptada aos lectores potenciais, facendo referencia a algúns bechos que habitan na terra (pulga, formiga, xoaniña, tesoiriña, grilo, vermiño, eiruga, avespa, araña, pulgóns, paxaro e bolboreta), dúas árbores froiteiras (limoeiro e laranxeira), algunhas partes dunha árbore (póla, tronco, folla).

Potencialidades educativas: A viaxe das bolboretas permite reflexionar sobre o valor da axuda e da solidaridade para cos demais: a importancia de axudar desinteresadamente e de devolver a axuda a aqueles que nos axudaron cando precisan de nós. Ademais, os lectores poden familiarizarse con algúns bechos que habitan na terra, coñecendo as súas características físicas, así como o proceso de metamorfose que dá lugar ás bolboretas, complementando esta información grazas ás ilustracións.

Recursos de interese:

- Curtametraxe de animación.

- Informes de literatura. Observatorio de literatura dende 1995. Para saber máis sobre A viaxe das bolboretas. (Informe 2006)
- Sobre a autora, Paula Carbonell. Información de interese.

domingo, 22 de abril de 2018

O meu avó Carmelo


Torrent, Dani (2011). O meu avó Carmelo. Ilustr. do autor, trad. Manuela Rodríguez. Pontevedra: Kalandraka, [25 pp.]. (ISBN: 978-84-8464-7676).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado literario de carácter narrativo que nos conta unha historia que forma parte da vida cotiá como é a perda dun avó. As tapas deste libro son duras, polo que está encadernado en cartoné. O seu tamaño é de 22x30 cm. Na cuberta vemos aos protagonistas cunha vasoira na man observando como emigra unha anduriña e os bordes do libro, da metade para arriba teñen raias azuis e vermellas, que simulan unha carta. No contido do libro, o texto é sinxelo e a historia está narrada polo neno. O texto ten sempre apoio visual a través das ilustracións, que son a toda páxina e en tons pasteis. Cabe destacar que nalgunha páxinas hai elemento do correo postal: anacos de cartas, selos, formas dun sobre… que están incorporadas nas propias ilustración. Cando o neno narra que o seu avó xa non está, faino a través dunha metáfora dicindo que se evaporara coma os charcos no verán e que cando chove é porque o seu avó quere regar as plantas.  un neno que pasaba todos os días no xardín co seu avó Carmelo. O seu avó contáballe historias, os lugares a onde ían as anduriñas ao acabar no verán. Os días de choiva quedaban na casa observando como chovía e ás anduriñas. Cando paraba de chover, collía as vasoiras e facían debuxos no chan coa auga dos charcos (anduriñas, peixes) pero co sol desaparecían. Agora o seu avó xa non está e é o neno quen rega as plantas porque o avó Carmelo xa non está, evaporouse coma os charcos no verán. A partir da morte do seu avó, os días de choiva, o neno xa non sae a regar as plantas porque xa as rega o seu avó dende o ceo.

Potencialidades educativas: serve para axudarlle aos nenos/as a encaixar mellor a perda dun ser querido, como son os avós. Tamén serve para que os nenos pensen no felices que foron cando estaban cos seus avós e que tamén saiban encaixar a súa ausencia dun bo xeito, igual que o protagonista, que fai uso da metáfora de que se evaporou coma os charcos no verán e que os días de choiva é o avó quen rega as plantas. Co uso desa metáfora, podemos aprobeitar para explicarlle aos nenos o que é unha metáfora, así coma o concepto de evaporación.
Por outro lado, como no libro se fai referencia ás anduriñas, podemos aprobeitar e explicarlle aos nenos que son, se non as coñecen e explicarlles que emigran a lugares máis cálidos ao rematar o verán.

mércores, 18 de abril de 2018

A caricia da bolboreta


Voltz, Christian (2008). A caricia da bolboreta. Ilustr. autor, trad. Emma Lázare. Pontevedra: Kalandraka, col. Demademora,  [40 pp.]. (ISBN: 978-84-8464-657-0).

Breve descrición do formato e contido: libro ilustrado de tapa dura. Na cuberta observamos a imaxe dun ser animado formado con elementos naturais e obxectos da vida cotiá, aos que todos xuntos se lle outorga outra característica como ao garfo, que na historia é unha forcada. Se nos fixamos ben, tamén sae unha bolboreta que é a representación da avoa, que neste caso fai referencia ao título. A contracuberta recolle a pantasma da avoa máis unha regadeira que está enlazada coa súa paixón polas flores e vinculada tamén ao coidado do campo presente na historia. Tanto cuberta como contracuberta forman unha mesma ilustración. As gardas son a imaxe real da terra, que ten conexión co espazo no que se desenvolve o conto. Na portada aparece de novo a bolboreta apoiada nunha regadeira.
As ilustración ocupan dúas follas, están formadas con elementos naturais ou outras bases como cortiza, pincel, chapas de refresco, arame, metal, paus e un anaco de pataca. Todo isto caracteriza aos nosos personaxes e o ambiente, excepto á avoa que está debuxada e é de cor azul e branca. A imaxe da bolboreta está chea de significación xa que cando aparece a figura da avoa, a bolboreta desaparece, e viceversa. Polo tanto,a técnica pola que optou a ilustradora é o collage. O texto é curto e sinxelo, aparece en cada folla e ten coherencia coas efixies. A narración é un diálogo entre o avó e o seu neto, utilizan unha linguaxe sinxela. As voces falan en presente, excepto ao referirse á avoa que optan por unha narración en pasado. O espazo no que se desenvolve á historia é rural, están a sementar e o neto recibe algún que outro consello do adulto, parece que o espazo e a representación dos personaxes están conectadas xa que son moi naturais.
Na historia ollamos tres protagonistas: a avoa, o avó e o neto. A avoa nunca intervén na conversa pero si nas ilustración, xa que ofrecen detalles que o texto non. A obra comeza cun traballo no campo que están a facer avó e neto, primeiro plantan patacas e logo unha cerdeira. Mentres sementaba, o pequeno pregúntalle ao seu avó onde está a avoa. O adulto sincero explicoulle que el non cría que estivera debaixo da terra porque a sentía preto, sentía a súa axuda naquelas accións cotiás. Tamén o coidaba moito, xa que sempre se levaba a súa botella de viño. Así o neno entendeu que aínda que unha persoa non estea presente fisicamente pode estalo de moitas outras maneiras, sempre que se mire co corazón e non cos ollos. 
A obra podémola encontrar en diferentes idiomas ademais de en galego: castelán La caricia de la mariposa, catalán La caricia de la papallona y portugués A caricia da borboleta.

Potencialidades educativas: a obra está recomendada para nenos e nenas maiores de 4 anos. Trátase dun recurso moi útil para explicar aos infantes a ausencia dun ser querido e transmitir empatía por aquela persoa da parella que aínda queda viva. Ademais, hai valores presentes no conto como o amor, respecto e a crenza de que nada morre se todo se recorda.

Recursos de interese:
Kalandraka (2008). A caricia da bolboreta. http://www.kalandraka.com/fileadmin/images/books/dossiers/A-caricia-da-bolboreta-G_02.pdf . (Consultado 29/03/2018).

Enrique (2010). “Niños y poetas”. https://enriquecordero.wordpress.com/2010/11/18/la-caricia-de-la-mariposa/ . (Consultado 29/03/2018).

La abuela necesita besitos


Bergua, Ana (2010). La abuela necesita besitos. Ilustr. Carme Sala. Cánoves, Barcelona: Proteus.  [34 pp.]. (ISBN: 978-84-15047-32-2).

Breve descrición do formato e contido: libro ilustrado de tapa dura. Presenta na súa cuberta a tenra imaxe familiar dunha avoa e os seus netos fundíndose nunha aperta, isto recrea a temática do título. Como se pode observar a cor vermella predomina na vestimenta dos personaxes e no título, que está vinculado co amor, co corazón, co cariño; e a cor branca asociada á pureza. Quere dicir que non hai amor tan puro, real e verdadeiro como o que nace no núcleo familiar. Na contracuberta advertimos aos personaxes da avoa coa súa filla, tamén abrazadas nun marco, e ao lado un breve texto anunciando o contido do libro sobre o necesario que é as veces é darlle amor os maiores. As dúas gardas do libro son iguais: atópase o can subido nunha cadeira na entrada da casa, unha maleta vermella ligada a chegada da avoa e un xoguete tamén de cor vermella e branca que adianta que no fogar habitan nenos. A portada é sinxela e amosa uns utensilios gráficos como papel, pinceis, goma e lapis conectado co momento en que as nenas pintan debuxos para a avoa, e a contraportada está escrita cos motivos que levaron á autora e ilustradora a crear esta obra.
As ilustracións teñen relación coa realidade pero esaxera un pouco as cabezas dos personaxes. As efixies ocupan unha folla e a outra está dedicada ao texto máis a unha pequena figura relacionada co momento da historia a relatar que se sitúa embaixo. Tanto o escrito como a imaxe teñen sentido e están relacionadas entre si, aínda que sempre outorga máis información e dá pé a imaxinación a segunda. Ao longo da historia a cor vermella está presente para destacar algún obxecto ou personaxe ligada ao punto exacto do momento a contar, por exemplo: cando deixan á avoa no centro de día e realiza actividades lúdicas, entre elas ximnasia, na ilustración vemos á pelota de cor vermella representada dúas veces (na ilustración e debaixo do texto). A técnica pola que optou o ilustrador é o pintado en acuarela. O narrador da historia é a pequena Maite, a través da súa voz cóntanos a historia. O espazo onde acontece a historia é na casa familiar da protagonista e o tempo que configura a narración é en presente, nunha linguaxe sinxela.
Na historia distínguese dous protagonistas principais: a avoa e Maite a súa neta, e outros personaxes secundarios como a nai de Maite e a súa irmá. A cadela aparece ao longo da historia e só se fai mención a ela nunha ocasión para introducila nun álbum de fotos que lle fixeron a anciá, o pai e outro personaxe que aparece nunha ilustración pero que nunca intervén. Trátase dun conto que fala do Alzheimer onde a enfermidade se reflicte na avoa protagonista, e como a súa vez , afecta aos membros da familia, neste caso o vemos a través da súa neta Maite. Un día a avoa María chega á casa da súa filla para quedarse a vivir alí, xa que non pode quedarse soa. Alí a reciben as súas netas Maite a Laura, nun principio a Maite non lle facía moita gracia porque quedou sen cuarto. A súa nai ao ver a súa filla enfadada decide falar con ela e dunha maneira moi sutil explicarlle a situación, dende entón, a pequena non para de obsequiar a súa avoa, darlle cariño, coidala e pasar tempo con ela. Ao final entendeu que non hai menciñas para facerse novo e forte, agás os bicos que rexuvenecen a alma.

Potencialidades educativas: é unha obra recomendada para nenos e nenas maiores de catro anos. Este conto é moi útil para explicar dunha maneira moi emotiva o envellecemento das persoas, como ás veces deixan de facer cousas que antes podían facer,  e como non hai mellor remedio que o amor para curar a alma. Trabállase diversos valores como a empatía, axuda os maiores, respecto, o amor, o coidado e a axuda no fogar.

Recursos de interese:

Carlota Furminalla (2012). “Diario ABC”. http://www.abc.es/20120924/familia-mayores/abci-abuela-necesita-besitos-201209211407.html . (Consultado 29/03/2018).

CIFP Solaina (2017). “Galicia Ártabra”. http://www.galiciaartabradigital.com/archivos/157704 . (Consultado 29/03/2018).

mércores, 11 de abril de 2018

Adivina cuánto te quiero


McBratney, Sam (2011). Adivina cuánto te quiero. Ilustra. Jeram, Anita. Madrid: Kókinos, [16 pp.]. (ISBN: 978-84-92750-43-6).

Descrición do contido e formato: álbum ilustrado de tapa dura y de edición desplegable con unas dimensiones de 25x25cm. En la cubierta aparece el título del cuento en letras mayúsculas, las dos primeras palabras en azul y las dos últimas en rojo. Abajo aparece la pequeña liebre alzando los brazos todo lo que puede hasta levantando una pierna para demostrar a su mamá de que la quiere mucho, mucho, y por último el nombre del autor y a su lado el nombre de la ilustradora sobre un fondo verdoso, azul cielo con árboles, setas, plantas y una pequeña valla, representando al campo. En la contracubierta aparece una pequeña explicación del cuento, y abajo la página de derechos, además de un código de barras sobre el mismo fondo de la cubierta, excepto la pequeña libre y su mamá. Las ilustraciones son de colores claros y pasteles (marron, naranja, verde y azul). También se puede apreciar que son unas imágenes realistas, ya que aparecen sin vestimentas fantasiosas y sin que las liebres vivan en una casa como los seres humanos. El texto del álbum está escrito en negro sobre un fondo blanco, las letras son grandes, por lo que ofrece una gran visión a la hora de leer y el lenguaje es sencillo y fácil de comprender. La técnica utilizada es la pintura al óleo aplicada en todas las páginas del cuento.
Trata sobre una mamá liebre y su hija pequeña liebre. Es la hora de dormir, y la liebre pequeña color de avellana dijo a su mamá: “adivina cuánto te quiero”. Entonces entre ellas empezaron a describir lo mucho que se quieren la una a la otra. Finalmente, su mamá le dijo: “ yo te quiero de aquí a la luna… y vuelta.”

Potencialidades educativas: con este cuento explicamos a los niños que el amor es algo que no se puede medir porque siempre va haber algo que pueda superar nuestra medida. También les enseñamos a expresar nuestros sentimientos y a transmitir a la otra persona el cariño que siente por ella, describiendo el tamaño de como nos sentimos, como la mamá liebre y su pequeña liebre.
Recursos de interese:
Montero, Beatriz (2016). “Adivina cuanto te quiero”. En Cuentos infantiles

Bau, Elena (2015). “Adivina cuanto te quiero”. En Oui Oui

Elena (2014). “Adivina cuanto te quiero”. En Aula de Elena   
(Consultado: 22/03/2018).

domingo, 8 de abril de 2018

Onde ti esteas...


Tillman, Nancy. (2012). Onde ti esteas. Ilustr. do autor, Traduc. Millán Picouto. Ourense: Ediciones Linteo, [a partir de 4 anos], [44 pp.], (ISBN: 978-84-96067-71-4).

Breve descrición do formato e contido: álbum narrativo ilustrado de 25x25 cm, encadernación de cartoné e follas consistentes. Este tamaño e material permite un fácil manexo e manipulación da obra para os máis cativos/as. A cuberta móstranos o título da obra, que simula estar escrita a man, e unha ilustración dun neno e un oso que parece que están a bailar. A contracuberta, de fondo azul escuro, recolle imaxes doutros títulos da autora. Ambas as gardas, dianteira e traseira, só amosan un fondo verde auga. A portada recolle o nome do autor, o título do libro e desvela unha da imaxes que posteriormente aparece no corpo do libro.

Mentres que os textos da versión orixinal Wherever you go I will find you teñen un carácter poético e rítmico, a súa tradución ao galego mudounos en breves composicións narrativas que carecen de rima. Aínda así, manteñen a brevidade e estrutura que define os textos orixinais. Empregan constantemente metáforas e xogos de palabras, polo que en ocasións considero que a linguaxe non está moi adaptada á competencia lingüística dos destinatarios, dificultade que se pode compensar acompañando a lectura das explicacións pertinentes. Os textos aparecen, case sempre, nunha das páxinas, sendo as ilustracións a dobre páxina as que gozan de protagonismo.

As ilustracións semellan estar pintadas ao óleo e teñen un carácter realista. As cores predominantes son suaves (azuis, verdes, brancos, grises..), as cales transmiten ao lectorado unha sensación de calma e tranquilidade. Ademais, contaxian tenrura a través da complicidade que semellan ter as personaxes representadas.



A temática deste álbum ilustrado xira ao redor do amor, pero non un amor romántico, senón un amor fraternal, o amor no sentido máis amplo da palabra. A súa historia non conta cunha estrutura tradicional (introdución, nó e desenlace), senón que  a través da súas páxinas nos fai entender que cando queremos a alguén “non hai ningún lugar onde o noso amor non o atope”. É unha historia para transmitir que o amor entre un fillo e os seus pais, entre dous amigos, entre dono e mascota... “nunca se perde, nin se gasta nin se termina” e “sempre te ha de encontrar, alí onde ti esteas”.

Potencialidades educativas: Dende un punto de vista conceptual, este libro, permítenos traballar co mundo da natureza e os animais. Todas as  ilustracións teñen como fondo un medio natural e o neno protagonista aparece acompañado por diferentes animais (oso, elefante, pavo real, foca...). Ademais, á hora de traballar o tema do amor, ofrece a oportunidade de desmitificalo e entender que o concepto «amor» non alude só a un amor romántico entre un home e unha muller, senón unha visión activa de respecto e emotividade de cara ao mundo que nos rodea e os elementos que o integran e constitúen os nosos referentes.

Moi relacionado con isto estaría o concepto de intelixencia emocional. O remate da lectura daranos pé a afondar sobre a expresión dos nosos sentimentos. Son moitas as ocasións nas que rexeitamos mostrar o que sentimos porque consideramos que nos fai débiles e desprotexidos, por iso, sería interesante que os nenos/as se decaten da importancia de saber recoñecer, aceptar e expresar os sentimentos (sobre todo, o amor e o cariño).

Por último, ofrécenos a oportunidade de traballar o concepto de amizade. Permite que transmitamos aos máis pequenos/as que o máis bonito de ter amigos/as é sentirnos queridos por eles/as e para iso temos que dar e recibir amor de modo libre e voluntario.

Recursos de interese

Books Read Aloud For Children. (2017). Wherever You Are My Love Will Find You by Nancy Tillman Read Aloud by Books Read Aloud For Children.
Recuperado de https://www.youtube.com/watch?v=1nTypwhfs5s a 03/04/2016. Vídeo-conto da historia orixinal en versión inglesa.

luns, 2 de abril de 2018

Mis pequeñas alegrías


Witek, Jo (2016). Mis pequeñas alegrías. Ilust. Christine Roussey, trad. Virtudes Tardón. Madrid: Editorial Bruño, col. Sello Cubilete, [30 pp.]. (ISBN: 978-84-696-0569-1).


Descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado de forma cadrada e de tapa dura e grosa. Na cuberta aparece o título en letra grande enriba dunha estrela troquelada e rugosa, mentres que debaixo aparece a nena protagonista sorrinte e mirando cara á estrela. A súa expresión engade interese e abre expectativas tanto para  os nenos e nenas coma para os adultos, incitando a que entremos no libro. Na contracuberta aparece o debuxo da protagonista facendo o xesto de gardar un segredo xunto con outros debuxos representativos da obra como son a casa, a cereixa e a estrela e tamén cun breve resumo da historia. As gardas son amarelas e vermellas, respectivamente, e con debuxos de pequeno tamaño que  remiten cara á historia. Xa na portada aparece  a estrela da cuberta con aspecto rugoso, de cor amarela e con brillantina. No interior as  ilustracións resultan preciosistas e tenras. Configuradas a dobre páxina, van acompañadas dun breve texto e presentan uns trazos sinxelos que dan a sensación de ser debuxos feitos a lapis e coloreados con rotuladores con cores cálidas e suaves, o que crea un efecto harmónico no conxunto. As solapas forman parte das ilustracións onde podemos atopar agochadas todas as alegrías que sente a protagonista, o que converte o álbum nun libro interactivo e dinámico. Esta obra é a historia dunha pequena nena á que un día a súa avoa lle di que xa é maior e lle regala unha caixiña moi bonita para que nela garde os seus tesouros, e así cada noite abrila e poder sorrir. En cada páxina imos descubrir cada unha desas cousas importantes para ela dunha forma máxica e diferente.

Potencialidades educativas: é unha obra centrada nas emocións e nos sentimentos dos máis pequenos que serven para traballar a súa intelixencia emocional, polo cal é unha ferramenta esencial para proxenitores e mediadores para  educar á vez que os máis pequenos se entreteñen. A nena protagonista ensínanos a valorar todo aquilo que temos ao noso redor, as pequenas cousas do día a día, pois na historia o que a rapaza garda na súa caixa de tesouros non son xoguetes nin obxectos senón  sentimentos, como saltar nos charcos, a ledicia de ver crecer a súa irma ou os bicos dos seus pais. Isto permitiranos preguntarlle a nenas e nenos que gardarían eles nesa caixiña, que é o que máis valoran da súa vida, que é o que lles fai estar alegres ou tristes etc.

Recursos de interese:
·   Contacontos bilingüe por parte de Dulcinea, que tivo lugar en Granada no ano 2017 xunto con manualidades do propio conto http://www.minigranada.com/evento/dulcinea-cuentacuentos-bilingue-mis-pequenas-alegrias/ (Visto o 27-03-2018).

Sígueme (unha historia de amor que non ten nada de raro)





Campanari, José (2007), ¡Sígueme! (unha historia de amor que non ten nada de raro), ilust. Roger Olmos, trad. Marisa Núñez. Pontevedra: OQO Editora, col. O, [48 pp.]. (ISBN: 978-84-96788-04-6).

Breve descrición do formato e contido:  álbum ilustrado de tapa dura. A cuberta con cores vivas e alegres presenta ao protagonista da historia sentado suxeitando unha rosa na trompa. A contracuberta representa unha cinta métrica de costura cunha folla, que emula á que a formiga usa para escribirlle ao elefante: Sígueme! As ilustracións realizadas por Roger Olmos, orixinais, alegres, divertidas e moi coloridas recrean espazos irreais e surrealistas que complementan e enriquecen o relato de José Campanari, no que se transmite unha historia de amor sen prexuízos, libre de estereotipos, na que expresa a diversidade e o amor sen recelos: un elefante gris con lunares morados namórase dunha formiga negra con cintura de avespa. Ámbolos dous se aman e a formiga emprende un longo camiño ao que invita ao elefante a seguila. Este non dubida en facelo e seguea para acabar vivindo xuntos o seu amor nun caracol mariño que está dentro dunha botella, situada na beira dun camiño,  no fondo dunha cesta da costura que está no cuarto da formiga, localizado  nun formigueiro  no medio da selva.


Potencialidades: con esta divertida historia do elefante de lunares e da formiga con cintura de avespa pódese traballar o concepto do amor e a diversidade  coas cativas e cativos, así como as  emocións, reflectidas especialmente polo elefante da historia, que dependen dos sucesos que van transcorrendo.. Coas ilustracións favorécese a imaxinación e a creatividade das nenas e nenos, sendo estas totalmente irrealistas e inverosímiles.

Recursos de interese: a obra narrada por alumnas/os do CEIP Carriona-Miranda, amenizada con debuxos realizados polas nenas e nenos das ilustracións do conto. Enlace: https://www.youtube.com/watch?v=u9TZFryrzAI (Visto a 21/03/2018).

sábado, 31 de marzo de 2018

Titiritesa


Resultado de imagen de titiritesa
Quintiá, X. (2008). Titiritesa. Ilust. Mauricio A. C. Quarello. Pontevedra: OQO editora, [40 pp.]. (ISBN: 978-84-96788-54-1).

Breve descrición do formato e do contido da obra: álbum ilustrado de tapa dura e formato 25 x 23 cm. Conta con ilustracións a toda páxina nas que a perspectiva predominante é a de primeiro plano. Na cuberta podemos observar a dúas personaxes do conto, onde unha delas dirixe a mirada ao lector; mentres que a outra mira cara ao interior do libro. A contracuberta é unha prolongación desta escena inicial, onde aparecen dous personaxes novos. Nas gardas observamos como dúas follas en forma de corazón amosan  o camiño cara ao texto. Quarello, co seu persoal estilo de ilustración, debuxa personaxes cunha personalidade acorde ao texto. As imaxes achegan verosimilitude ao relato, pero ademais evocan con mestría os sentimentos que invaden unha persoa cando medra e experimenta por primeira vez o amor. Neste álbum cóntase a historia de Titiritesa que vive no reino de Trasantonte. A súa nai, Mandolina, soña con ver a filla ben casada e tenta educala como unha cortesá refinada. Pero a filla non comparte as aspiracións da súa nai, a raíña, e rexeita esa vida convencional que lle queren impoñer. Ante a inminente chegada dunha institutriz, Titiritesa decide fuxir de palacio para vivir fantásticas e divertidas aventuras: visitar un inventor de palabras, enfrontarse a un terrible monstro, coñecer outra princesa de labios doces. É un conto atrevido que trata a homosexualidade feminina con humor, naturalidade e frescura.

Potencialidades educativas: comparto a opinión con Alicia Delicado de que a literatura ―nacida da imaxinación― está concibida na rutina diaria da sociedade de cada época. Normalmente, os escritores adoitan contar a situación social do seu tempo, aínda que tamén gusten de recrear escenarios pasados. Así os personaxes das novelas actuais poderían ser fieis prototipos de individuos do século XXI. Pero, que sucede cos contos? Estas historias perduran ano tras ano sen ter en conta a evolución social e histórica, son relatos cheos de seres medievais con características arraigadas a ese momento. Porén o escritor galego Xerardo Quintiá, que publicou a novela O viaxeiro radical, navega polo mundo do conto dunha forma distinta. Pretende romper os estereotipos (muller bonita, home salvador e forte, etc.) que tanto fomentan estes relatos e adaptalos ao mundo moderno, todo sen variar a estrutura argumental e ambientación da historia. Gnomos, princesas, países afastados acampan ás súas anchas polas páxinas da literatura infantil de Xerardo Quintiá, coa única condición de que se actualicen en dereitos individuais, respecto e integración social. Un claro exemplo é o seu conto: Titiritesa. (Delicado, 2015)

Recursos:
Albazan, B. (2015) Sombracuentos. Enlace: https://alabazan.net/es-que-itzalak&rel2=que-itzalak&page=2&limit=1&rpp=1 (Consultado 20/03/18).
Delicado, A. (2015). El cuento que busca romper estereotipos. Enlace: https://thecultureta.wordpress.com/2015/07/15/el-cuento-que-busca-romper-estereotipos/ (Consultado 20/03/18).