Amosando publicacións coa etiqueta Familia. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Familia. Amosar todas as publicacións

venres, 11 de maio de 2018

Os xemelgos




Ta, Marcos (2004). Os xemelgos. Ilust. Simón Espinosa, Trad. Nova Galicia Edicions. Vigo: Nova Galicia edicions S.L, [20 pp.]. (ISBN: 84-96293-20-3).

Breve descrición do formato e da obra: Álbum ilustrado literario de tapa dura en formato rectangular de 20 páxinas. 


Nesta obra, cuberta e contracuberta compleméntanse e forman unha unidade. Na cuberta podemos ver dúas cabezas de dous nenos que sorrín mentres flotan entre ondas de mar pintado cun azul forte baixo un ceo de cor granate. A contracuberta continua este debuxo xa que se estende a onda da portada facéndose máis grande, de forma que deixa ver catro peixes de distintas cores e tamaños. As gardas do principio aparecen representadas polos dous nenos que aparecían na portada, enriba dunha billa que semella un coche ou un avión baixo un fondo verde escuro e claro. En cambio, nas gardas finais, aparecen centos de mans que suxeitan caldeiros de auga con furados no fondo e peixes saltando deles. Esta vez o fondo é de cor granate como na cuberta. Nos debuxos do álbum chama a atención o gran tamaño que teñen os personaxes sobre os demais obxectos, sobre todo as súas cabezas, que son moito máis grandes que o resto do corpo. O texto é de cor negro e en cada páxina está distribuido en diferentes partes. As cores predominantes son a granate, o amarelo, a cor terra e o verde.

O álbum comeza cunha nai explicándolles aos seus fillos toda a auga que gastan habitualmente cando ve ao seu fillo lavar as mans baixo a billa. A partir desta vivencia cóntalles unha historia a cal ten por protagonistas dous xemelos que eran moi boas persoas, pero un veciño quería polos en contra para poder quedar cos seus terreos. Este argallou miles de situacións para que rifaran entre eles, pero coma eran tan bos e sempre se axudaban, nunca logrou os seus fins.
Potencionalidades educativas: este álbum ensina e transmite valores de bondade e solidariedade non so entre irmáns, se non entre todo o mundo, posto que o libro comeza pedindo non desperdiciar a auga xa que hai xente que a precisa e remata dicindo que vida só hai unha e hai que facer todo o que se poida polos demais.

mércores, 9 de maio de 2018

Julia tiene una estrella


I Gasulia, Eduard José. (2006). Julia tiene una estrella. Ilust. Valentí Gubianas. Barcelona: La Galera. [36 pp.]. (ISBN: 978-84-246-2335-5).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta podemos observar a imaxe dunha nena (Julia) que está mirando cara o ceo, máis concretamente cara unha estrela. Esta imaxe está situada no lado dereito, polo que o título e o nome do autor e o do ilustrador atópanse á altura dos ollos da nena, quedando xusto debaixo da estrela. Na contracuberta atopamos un pequeno resume situado no centro e sobre un fondo de cor laranxa, que contrasta notablemente co azul oscuro da cuberta, reflexando así a noite e o día. As gardas, tanto iniciais como finais, soamente constan dun fondo azul e laranxa, respectivamemte. O libro pódese dividir segundo as súas ilustracións, pois ao principio todas están sobre un fondo laranxa, de novo representando o día ou a luz, ata que chega o momento en que a nai se vai. A partir de aí, o fondo vólvese azul, o que representa a noite e a tristeza polo feito de que a nai se vaia.
A historia comeza presentándonos á protagonista e aos seus dous amigos, Pablo e Cristina, decíndonos que o que máis queren eles dous son a súa armónica e a súa cadela, respectivamente. No seu caso, Julia o que máis quere é unha estrela, unha de verdade do ceo, pero non llo pode contar a ningúen. Isto débese a que un día, súa nai, que estaba moi enferma, lle dixo que tiña que marchar porque se ía a traballar a unha estrela do ceo, pero que era un segredo. De feito, tampouco podía falalo con seu pai polo menos ata que cumprise seis anos e medio. Finalmente, chegou o día en que a nai se foi e entón Julia recordou o que esta lle dixera, que se miraba pola fiestra da súa habitación cara a esquerda podería ver unha estrela que billa máis que as outras, aí estaría ela.

Potencialidades: este libro é un conmovedor acercamento do tema da morte dende a literatura para os máis pequenos. É un bo recurso para tratar o tema da morte porque emprega unha linguaxe poética e ademais en ningún momento chega a mencionar explicitamente o tráxico abandono da vida, polo que os nenos poden interpretalo e velo dende a perspectiva que eles consideren. Finalmente, dicir que este libro tamén é un bo recurso para tratar a morte porque lles ensina aos nenos que se un familiar ou un amigo se vai, este nunca desaparecerá se nós o recordamos e o temos presente.

Recursos:

Elmer y el abuelo Eldo


McKee, David. (2012). Elmer y el abuelo Eldo. Ilust. do autor, trad. Irene Pons. Barcelona: Beascoa. [32 pp.]. (ISBN: 978-84-488-3309-1).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta podemos observar aos dous protagonistas da historia, Elmer e Eldo, rodeados de varios paxaros e un coello sobre unha paisaxe colorida. O título da obra está situado enriba dos protagonistas. Deste hai que destacar que tanto o nome do neto como o do avó están escritos en maiúsculas, aínda que o de Elmer está nun tamaño de letra máis grande. Ademais, o nome de Elmer está escrito en cor violeta e o resto do título en amarelo. Finalmente, na cuberta podemos observar tamén o nome do autor, neste caso debaixo dos personaxes. Na contracuberta aparece un resumo da historia, acompañado de outros títulos da serie. Ademais, podemos observar a dous monos, acompañados tamén de varios paxaros, sobre o mesmo fondo da cuberta. As gardas mostran unha paisaxe que representa un bosque no que volven a estar presentes os xa mencionados paxaros. A portada está composta por unha imaxe de Elmer e Eldo, ambos coa cabeza contra unha árbore, e novamente polo título da obra enriba dos personaxes e o nome do autor debaixo. Al ilustracións do libro son moi coloridas e cabe destacar que en todas elas, ou en case todas, se poden observar os paxaros, os coellos e os monos que aparecen na cuberta e na contracuberta.
O conto relátanos unha nova aventura de Elmer, o elefante multicolor. Neste caso, Elmer faille unha visita ao seu avó Eldo para recorrer con el o camiño que facían xuntos cando era pequeno. Ao parecer, o seu avó no recorda nada, nin o camiño, nin os xogos, nin as cancións, nin os contos que lle contaba ao seu neto. Finalmente, resulta que todo é unha broma do avó Eldo, pois como todos saben os elefantes teñen moi boa memoria.

Potencialidades: este conto, que está dirixido a nenos de entre 0 e 5 anos, pode ser moi útil para traballar valores como o amor ou o respecto cara aos nosos avós, esas persoas que nalgunhas ocasións son os encargados de coidar e criar aos nenos, ou que polo contrario son ‘esquecidos’ polas familias. Ademais, este conto invita aos nenos a disfrutar da compañía dos avós mediante textos sencillos, repetitivos, con onomatopeas e cancións.

Recursos:

¿Cuándo se irán estos?


Krause, Ute. (2011). ¿Cuándo se irán estos?  Ilust. da autora, trad. Christiane Reyes. Barcelona: Juventud. [26 pp.]. (ISBN: 978-84-261-3826-2).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta pódese observar un fondo vermello, que no medio presenta a imaxe dos personaxes da historia. O título da obra, escrito en cor vermella,  está situado enriba dos personaxes e o nome da autora aparece enriba do título. Na contracuberta atopamos un fragmento da historia, a modo de resume, e a imaxe do neno protagonista levando un carro cun bebé dragón, todo sobre un fondo vermello. As gardas son simplemente un fondo branco como o da portada, na cal se observa no centro unha pequena imaxe do neno protagonista e, de novo, o título da obra e o nome da autora enriba desta. As ilustracións que se poden observar son de dous tipos: as que cubren toda a páxina, que sempre representan un paisaxe ou a habitación dunha casa, e as que simplemente representan a un ou varios personaxes. Cabe destacar, que as primeiras nalgúns casos non van acompañdas de texto.
O libro conta a historia dun neno que, xunto aos seus irmáns Erwin, Bruni, Rodri, Emi, Mili e Eric, ten que afrontar una situación nova, estraña e confusa: o divorcio dos seus pais. Este feito provoca que os nenos vaian dunha casa a outra, ata que un día ao chegar á casa do pai descubren que este xa non vive so. Agora tamén viven alí a nova parexa do pai, unha princesa, e os seus fillos. Pronto xurden os problemas, pois os nenos non se entenden coa súa nova familia. É por isto, polo que deciden probar todos os trucos que se lles ocorren para que se vaian. Finalmente, consígueno, pero entón danse de conta de que o seu pai está triste sen a princesa e os seus fillos, así que deciden ir buscalos. Ao final, podemos ver como se organiza unha festa, á que está invitada a nai dos rapaces, quen tamén atopou de novo o amor (no seu caso cun dragón verde).

Potencialidades: este conto será unha boa ferramenta para traballar e falar cos nenos sobre a separación dos pais e a chegada de novos membros á familia, xa que se aborda o tema con sentido de humor e optimismo. Isto pode axudar a que os nenos que estean pasando por unha situación similar o vexan dende unha perspectiva máis motivadora. Tamén pode ser útil para falar sobre a solidariedade, xa que no libro se ve que, aínda que os nenos non se levan ben coa súa nova familia, estes finalmente van a buscalos e axúdanlles a volver a casa.


Recursos:

luns, 7 de maio de 2018

Críctor



Ungerer, Tomi. (2011). Críctor Ilust. do autor, trad. Silvia Pérez. Pontevedra: Kalandraka, col. Tras os montes, [30 pp.]. (ISBN: 978-84-8464764-5)

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado de 28x20 cm de tipo narrativo. A cuberta e a contracuberta son de cartoné. Na cuberta aparece o título en letras maiúsculas en cor rosa sobre un fondo branco. Debaixo do título aparece o retrato dunha señora cos ollos pechados e medio sorrindo. As ilustracións ocupan case toda a páxina senón toda a páxina, debaixo das ilustracións atópase o texto que ocupa entre unha e dúas liñas. As ilustracións son de tipo figurativo xa que representan a realidade. Están realizadas cun toque minimalista con acuarelas que so resaltan as cores negras, verdes e salmón sobre un fondo claro. As cores representan respectivamente a serpe e a señora. a sinxeleza dos debuxos que acompañan o texto contribúe a centrar a atención dos lectores na mensaxe que este pretende transmitir.
A narrativa textual deste álbum céntrase nunha pequena vila francesa, onde a señora Madame Louise Bodot recibe un paquete do seu fillo que está en África. No paquete ven a protagonista da historia que é unha boa constrictora. Humanizada polo agarimo da Madame, Críctor convértese nun enxeño con múltiples aplicacións: ensina e xoga cos nenos, colabora no fogar, axuda na comunidade.

Potencialidades educativas: a obra permite reflexionar sobre valores como a solidaridade, a diversidade, a familia, o altruismo, a bondade, a valentía. Nas ilustracións podemos atopar algunhas letras do abecedario que están formadas polo corpo da serpe e que van acompañadas dun pictograma ao que fan referencia, tamén atopamos números do mesmo xeito cas letras do abecedario. Por outro lado, é un conto traducido a diferentes linguas como o galego, castelán, catalán e portugués e recibiu diferentes premios en Europa como por exemplo: libro infantil destacado de 1940-1959 (ALA), Lista de honor Fanfare 1959 (The horn book). Está incluído no Programa Nacional de Lectura de Portugal (Pnl Portugal).

Recursos de interese:
Guía do libro:
http://www.lectoresenred.com.mx/lectoresenred/sesiones/tmp/Guia%20Crictor.pdf

Contacontos:
Susana Romero Castillo: Cuento Críctor
https://www.youtube.com/watch?v=FeoHaRRgMKQ&t=43s


mércores, 2 de maio de 2018

Eu son eu

Casalderrey, Fina (2004). Eu son eu. Ilust. Josep Vicó. Vigo: Edicións Xerais de Galicia, col. Paseniño, 2, 24pp. (ISBN:84-9782-141-6)

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado de tipo narrativo, de tapas brandas escrito en galego nun formato de 19x17cm. Cuberta e contracuberta forman unha unidade. Na parte superior da cuberta atopamos o título da obra en maiúsculas e tamaño mediano, e debaixo en letra máis pequena, os nomes dos autores. Tamén aparece unha ilustración grande dunha avoa, unha nena e un gatiño ante unha sopeira con moitas burbullas e un bote de xabón, que están sobre un mantel enriba dunha mesa. Esta avoa aparece desorientada rompendo unha burbulla, mentres a nena a observa con cara desconcerta. Todo un adianto do que vai a acontecer ó longo da historia, na que se presentan moitas preguntas para a pequena. Na contracuberta aparece o gatiño xunto a un pequeno resumo, e todos os libros da colección.  Na unión entre cuberta e contracuberta aparece o nome da colección, o número que corresponde a este libro dentro da mesma e fai referencia a que está escrita en minúsculas e en maiúsculas. Esta obra carece de gardas. Nas páxinas pares aparece sempre o gatiño do que en ningún momento se nos fala del e o texto escrito arriba en minúsculas e abaixo en maiúsculas. Nas páxinas impares aparecen ilustracións a toda páxina con cores vivas sobre un fondo branco. Estas ilustracións son de carácter identificativo. A linguaxe empregada é de carácter descriptivo.

Esta historia é contada por unha nena desperta que explica como a súa bisavoa cada vez fai cousas máis disparatadas, desde que non lembra nada do fai a que incluso non recoñece ós membros da familia, excepto a ela.

Potencialidades educativas: nesta obra reflíctese a importancia das persoas maiores dentro da familia, esas persoas que quedan nun segundo plano e que son os que establecen importantes lazos de unión cos nenos, fixando confidencialidade e complicidade entre eles. A autora transforma a situación dramática da enfermidade do alzheimer nunha cuestión de tenrura entre a bisavoa e a pequena. Unha obra interesante para tratar un tema de actualidade e ó mesmo tempo, tabú para a infancia, pero que pode estar moi presente na casa nos nosos alumnos.

Recursos de interese:
- Míguez, Iria (1996) La figura de los abuelos en la narrativa infantil de Fina Casalderrey. La familia en la literatura infantil y juvenil (239-246 pp)
- Maite Carrasco (2012). Instituto superior de estudios psiscológicos https://www.isep.es/actualidad/a-toda-luz-uniendo-alzheimer-y-educacion-infantil/ (consultado o 23.03.18)



luns, 30 de abril de 2018

Salvaje




Hugues, Emily (2014). Salvaje. lust. do autor,  trad. Regina López, Barcelona: Libros del Zorro Rojo, [ 34 pp. ] (ISBN: 978-987-1948-43-7).

Breve descrición e contido da obra: albúm ilustrado de tipo narrativo. Formato rectangular e tapa dura, cunhas medidas de 24x28 cm. A cuberta ten unha ilustración corida e chea de vida na que aparece a protagonista, unha nena co pelo de follas e flores do bosque; na parte superior vese o título “Salvaje” e ademias o nome da autora. A contracuberta segue unha continuidade cromática, nela aparece a imaxe dunha árbore nun bosque, ademais debaixo desta atópase unha frase como moralexa do conto. As gardas teñen motivos florais e froitos das árbores do bosque, lugar onde transcorre a maior parte da historia, polo que é un anticipo ó que nos vai contar.  En canto as páxinas, mesturan texto moi breve de carácter descritivo con imaxes, predominando máis as segundas, estas aparecen tamén a dobre páxina. Atopamos páxinas que soamente teñen ilustración, é dicir, ausentes de texto, e outras nas que texto e imaxes aparecen xuntos. Cabe destacar que as ilustracións están relacionadas coa narración en si, pero non son imprescindibles para a comprensión da mesma, só o complementan.
O tema relatado neste libro é bastante común na literatura infantil, pódese observar en historias como en El libro de la selva de Rudyard Kipling. En canto ao contido, o libro relata a historia dunha nena que é abandonada nun bosque ao nacer e que se cría cos animais que alí viven.A nena relaciónase con eles, aprende con eles e é tratada como unha máis durante anos, ata que un día uns humanos a adoptan e a levan á cidade, pero todos se dan conta de que non pertence a ese lugar, a pequena non é feliz.

Potencialidades: Destinado para nenos a partir dos 3 anos. Con este libro podemos traballar conceptos básicos e cruciais nestas idades como a familia, o fogar, a educación… A visión que temos da familia, como punto de partida para coñecer o mundo, pode non ser a única forma de educación, xa que a nena aprende nun ambiente distinto e os animais transmítenlle moitos valores e ela é realmente feliz alí. Para ela son a súa familia, a pesar de ser especial e non estar catalogada como familia típica. A liberdade de poder elixir o que un quere é algo que debemos inculcar aos nosos futuros alumnos e alumnas ao igual que o respeto polas opinións persoais.

Recursos en liña:

     - Contacontos: https://www.youtube.com/watch?v=2KPK8rPzsEU (Consultado o 18/03/2018).

¿Por qué tengo dos papás?

 



Nosti, Lucía (2016) ¿Por qué tengo dos papás?. Ilustr. Cristina Castro. Madrid: CHIADO [ 60 pp ]. (ISBN: 978-989-51-6967-2)


Descripción del formato y del contenido: álbum ilustrado de tapa dura. En la cubierta aparece el título de la obra que hace referencia a una pregunta, ésto hace que ya nos de un adelanto de lo que nos puede contar en la obra, darnos la respuesta a esa pregunta formulada. También aparece el protagonista de la historia, un niño con gafas con un jersey naranja y pantalones azules. Encima del niño, entre el título y el protagonista, aparecen dibujados dos símbolos iguales, que aluden al sexo masculino, entrelazados entre si. Los colores utilizados en la cubierta son el blanco y azul mezclado con violeta, son colores cálidos sin que llamen mucho la atención para que toda la atención se fije en el título y el protagonista dibujado. La contra cubierta es blanca en su mayor totalidad, aun que aparecen machas tintadas de los mismos colores azules y morados que aparecen el la cubierta, así deja también un máximo protagonismo al breve resumen de cinco líneas que aparece de la misma obra.
Las ilustraciones empleadas en el álbum son de colores fuertes y vivos donde los dibujos de los personajes que aparecen se ajustan y combinan con los fondos coloridos elegidos para cada página. Las imágenes están representadas como si fueran unos dibujos animados para dar más familiaridad con este tipo de técnica a los más pequeños y pequeñas lectoras. Se combinan páginas donde la página par y la impar comparten la misma imagen y texto, pero también en ocasiones, la página par tiene distinta ilustración y texto que la página impar aun que siempre guardan relación entre si. El texto es abundante, contiene frases largas y cortas, con un tamaño de letra no muy grande sin llamar mucho la atención para dejarle el mayor protagonismo a las ilustraciones. Toda la obra tiene coherencia con las imágenes, ofreciendo al lector una información visual divertida.
David es un amante de la naturaleza igual que lo es su amigo Álvaro. David vive con sus dos papás y son los tres muy felices, van a ver el fútbol juntos y a comer a casa de la abuela Marta o a visitar a su tía Paula. Por la semana, David no tiene mucho tiempo de estar con la familia porque tiene que ir al cole, un día en clase de inglés con la profesora Lynsey hablaron de las familias y Mar, una amiga, le preguntó a David porque tenía dos papás. La profesora aprovechó esa pregunta para trabajar con los alumnos y alumnas los distintos tipos de familia que tenían cada uno de ellos y ellas: Iker vivía con su papá, mamá y su hermana pequeña, María que vivía con su tía y su abuela. Todos los niños y niñas de la clase hicieron su árbol genealógico propio y pudieron comprobar que cada familia tiene unos componentes distintos pero que todos los miembros que integren cada familia se quieren mucho y son felices. El final de la obra termina con una nota en grande, con letras grandes donde se puede leer: “ Soy un niño muy feliz, y no cambiaría mis papás por nada del mundo”.

Potencialidades educativas: Esta obra es un herramienta muy útil para poder trabajar con los más pequeños y pequeñas la diversidad familiar. Normalizar los distintos tipos de familia que existen hoy en día, fomentando la asertividad entre los más pequeños y `pequeñas. Enseña, desde el respeto que cada familia tiene distintos miembros y que todas son felices y se quieren mucho sin que importe quienes sean los integrantes del núcleo familiar.