Amosando publicacións coa etiqueta Conto popular.. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Conto popular.. Amosar todas as publicacións

luns, 19 de marzo de 2018

Os tres porquiños




Méndez, Raquel (2008). Os tres porquiños, ilust. Helga Bansh, Pontevedra: OQO editora, [29 pp.] (ISBN: 978-84-9871-050-2).
                                         
Breve descrición do formato e o contido: álbum ilustrado baseado nun conto popular de formato cadrado (25x24 cm) cunha cuberta dura de cartoné. Tanto a cuberta como a contracuberta teñen un fondo ocre, onde aparecen no bosque, por un lado, os tres porquiños tremendo co medo, e, polo outro, o debuxo do lobo agochado entre as árbores. Na garda dianteira e na traseira aparecen debuxados tulipáns de cor vermella sobre un fondo da mesma cor. Nesta obra destaca tanto a simboloxía dos personaxes, como as accións que realizan e o posterior desenlace, metáforas do proceso de crecemento e desenvolvemento da personalidade dende que somos cativos.
O seu texto é repetitivo (tocar na porta de cada casa, o diálogo entre os porquiños e o lobo ao chegar á casa de cada un deles e o lobo soprando para derrubalas ) e xoga coa rima, creando un texto áxil, divertido e moi fácil de memorizar polos nenos/as, con numerosas onomatopeas e sons, o que permite que eles mesmos participen. En canto ás ilustracións, son a dobre páxina e utilízanse elementos propios dos seres humanos, como roupa ou lentes, o que aporta un ton humorístico a toda a obra. Son realistas á vez que divertidas, acompañando moi ben o relato, no que se xoga  cos ollos e os primeiros planos para darlle un toque máis dramático á historia. Hai pequenos detalles que enriquecer cada imaxe. Priman os tons pasteis. Polo xeral, as páxinas mostran fondos de tons ocre onde aparecen os personaxes e diferentes elementos da contorna. Son cores cálidas e moi matizadas que aproximan a unha historia coñecida. As gardas están pensadas para este álbum, cun deseño propio, cheo de flores e a cuberta amosa unha ventá dende onde saúdan os tres porquiños. As imaxes son sempre composicións a dobre páxina nas que se incorpora o texto, variando a grafía segundo quen fale. Nalgunhas páxinas os berros do lobo están impresos nunha grafía máis grande que se estende pola páxina e se fai moi visíbel. As composicións están centradas nos protagonistas con referencias ao contorno, con árbores no exterior e con detalles das habitacións das casas dos porquiños. No tratamento das imaxes aprécianse características pictóricas nas mesturas, veladuras, pinceladas soltas sobre diferentes bases: lisas, con anacos de periódico, de cartóns ou de papel engurrado. As cores que predominan son cálidas: beiges para os fondos, grises cálidos, ocres, brancos rotos, etc. con toques de laranxas e vermellos. A secuencia de imaxes presenta unha historia sinxela, na cal a configuración dos personaxes -con actitudes de persoas- resulta atractiva para os nenos, e consegue crear unha narración fluída grazas ao conxunto que forman texto e imaxes (Roig, 2009).

Resultado de imagen de os tres porquiños oqo

O seu contido reflicte a historia de tres porquiños que vivían no medio do bosque e que, un día, escoitaron que por alí andaba un lobo feroz, polo que decidiron facer cada quen unha casiña para protexerse. O porquiño máis novo, que non tiña moitas ganas de traballar, fixo unha casa de palla; o mediano, que traballou algo máis, fíxoa de madeira, e o máis vello, que traballou moito para construír a súa casa, fíxoa de ladrillo. De súpeto, o lobo chegou á casa do primeiro porquiño e preguntou: - Abre porquiño, que te quero ver.- Ao que o porquiño lle dixo:- Non abro non, que me queres comer!- -pois, se non abres a porta, soprarei e soprarei e a casa derrubarei!-,  e o lobo púxose a soprar ata que derrubou a casa do porquiño máis novo, tendo que escapar cara á casa de seu irmán mediano; isto ocorre de novo na casa de madeira,  fuxindo os dous irmáns á casa do mais vello, a casa de ladrillo. Unha vez aló, o lobo tratou de derrubala soprando pero, exhausto de intentalo e non logralo, decidiu gabear ata o tellado e entrar pola cheminea; foi entón cando os porquiños o sentiron e puxeron un pote de auga ao lume, polo que, cando o lobo se meteu pola cheminea queimou o cu e saíu correndo, sen volver nunca máis a molestar os tres irmáns.

Potencialidades educativas
Trabállanse aspectos do currículo como son tamaños (grande, mediano e pequeno) ou posicións (arriba e abaixo).
 A súa estrutura de repeticións provoca que os nenos/as memoricen partes da historia e permite que queiran participar, anticipando o que vai ocorrer.
O álbum presenta unha forma fácil e divertida, con imaxes visuais, o que facilita a súa comprensión sen necesidade da lectura do texto.
As ilustracións amosan perfectamente o medo e angustia que senten os personaxes, o que axuda a que os nenos empaticen con eles.
Fomenta o valor do esforzo e do traballo planificado e ben feito, xunto co inxenuo e a habelencia para resolver os novos problemas segundo van ocorrendo.
Dáselle importancia á amizade, a ser solidarios e cooperar para superar problemas da nosa vida. Os tres porquiños simbolizan a evolución e o progreso do ser humano desde a inmadureza á súa condición de adulto, para aprender a manexar os conflitos de maneira intelixente, sendo o neno/a o que debe sacar as súas propias conclusións trala lectura do conto.

Recursos
· Adaptación en rede por Sandra Oliveira. Recuperado de https://www.youtube.com/watch?v=njOhY_IaeM0  a 12 de Marzo do 2018
· Libro carrusel do conto clásico adaptado por Carmen Gil. Recuperado de  https://www.infantilandia.es/cuentos-clasicos/1219-los-tres-cerditos-libro-carrusel.html a 19 de Marzo do 2018
·       Videoconto desta edición con música de Koi en Kojiki, de Kitaro (Geffen), narrado por Sara Iglesias. Recuperado de https://www.youtube.com/watch?time_continue=15&v=7sWVMS-szjI a 12 de Marzo do 2018.
·      Roig Rechou, Blanca-Ana (2009). Informe de literatura 2009. Santiago de Compostela: Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. Recuperado de http://www.cirp.gal/rec2/informes/informes.html (consultado o 16/03/2018)

mércores, 7 de marzo de 2018

O pito Cairo



 

Núñez, Marisa (2010). O pito Cairo. Ilust. Helle Thomassen. Pontevedra: Kalandraka, col. Os contos do trasno Comodín, (+3 anos), [40 pp.]. (ISBN: 978-84-95124-85-5).

Breve descrición do formato e do contido: trátase dun álbum ilustrado de tipo narrativo con encadernación en cartoné e tapas duras, dun tamaño de 20.5x20.5 cm. Na cuberta aparece a personaxe principal, un pito moi alegre chamado Cairo, mentres que na contracuberta aparece unha pequena ilustración da viaxe emprendida polo pito Cairo. Nas gardas aparecen reflexados a modo de cómic distintos estados anímicos do protagonista. Unha característica que o fai distinto as demais obras é que na portada aparece un debuxo dun trasno chamado comodín acompañado dun poema co que presenta os libros da súa colección.
As súas cores son rechamantes e cun formato que representa a pintura a acuarela. No interior do libro pódese atopar unha páxina na que se narra o texto en letra grande e de forma sinxela e ao seu carón a ilustración da situación que se está a describir.
Ao longo do volume pódese observar unha adaptación do conto popular portugués que recrea a historia do pito Cairo, o cal un día buscando comida e fortuna no monte atopou unha bolsa chea de moedas de ouro. Ao achar semellante fortuna pensou que o mellor sería entregarlla ao rei e así gañar a súa amizade. Polo camiño atópase con diferentes impedimentos aos que se enfronta comendo todo canto se lle pon de por medio. Cando consegue chegar ao palacio real o rei decide quedar coas moedas e manda que preparen o pito para comer. Pero el, moi astuto, comeza a botar fóra da súa barriga todo canto comera. Grazas a isto, consegue salvarse e decide compartir as súas moedas cos animais que o axudaron a salvarse.

Potencialidades: con esta historia pódense traballar valores como a amizade, a honradez, a confianza, o egoísmo e o enxeño. O contido do álbum invita a reflexión e a imaxinación ou fantasía. O feito de incluír partes do texto iguais fai posible a repetición por parte do público lector, desta forma fainos partícipes da narración e a súa atención é maior. Este álbum encontrase dispoñible en tres idiomas: portugués (versión orixinal), galego e castelán.

Recursos en liña:
·         Lectura do libro realizada por un alumno do CEIP Castrelo de Miño de Lalín (Pontevedra): https://www.youtube.com/user/cruzestevez/videos (Consultado o 20/02/2018)
·         Lectura versionada por un alumno do CEIP Ponte dos Brozos de Arteixo (A Coruña): http://kuentalibros.blogspot.com.es/2012/06/o-pito-cairo-el-pollito-pelao.html (Consultado o 20/02/2018)