Amosando publicacións coa etiqueta Morte. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Morte. Amosar todas as publicacións

mércores, 9 de maio de 2018

Julia tiene una estrella


I Gasulia, Eduard José. (2006). Julia tiene una estrella. Ilust. Valentí Gubianas. Barcelona: La Galera. [36 pp.]. (ISBN: 978-84-246-2335-5).

Breve descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado, de tipo narrativo, de tapa dura escrito en lingua castelá. Na cuberta podemos observar a imaxe dunha nena (Julia) que está mirando cara o ceo, máis concretamente cara unha estrela. Esta imaxe está situada no lado dereito, polo que o título e o nome do autor e o do ilustrador atópanse á altura dos ollos da nena, quedando xusto debaixo da estrela. Na contracuberta atopamos un pequeno resume situado no centro e sobre un fondo de cor laranxa, que contrasta notablemente co azul oscuro da cuberta, reflexando así a noite e o día. As gardas, tanto iniciais como finais, soamente constan dun fondo azul e laranxa, respectivamemte. O libro pódese dividir segundo as súas ilustracións, pois ao principio todas están sobre un fondo laranxa, de novo representando o día ou a luz, ata que chega o momento en que a nai se vai. A partir de aí, o fondo vólvese azul, o que representa a noite e a tristeza polo feito de que a nai se vaia.
A historia comeza presentándonos á protagonista e aos seus dous amigos, Pablo e Cristina, decíndonos que o que máis queren eles dous son a súa armónica e a súa cadela, respectivamente. No seu caso, Julia o que máis quere é unha estrela, unha de verdade do ceo, pero non llo pode contar a ningúen. Isto débese a que un día, súa nai, que estaba moi enferma, lle dixo que tiña que marchar porque se ía a traballar a unha estrela do ceo, pero que era un segredo. De feito, tampouco podía falalo con seu pai polo menos ata que cumprise seis anos e medio. Finalmente, chegou o día en que a nai se foi e entón Julia recordou o que esta lle dixera, que se miraba pola fiestra da súa habitación cara a esquerda podería ver unha estrela que billa máis que as outras, aí estaría ela.

Potencialidades: este libro é un conmovedor acercamento do tema da morte dende a literatura para os máis pequenos. É un bo recurso para tratar o tema da morte porque emprega unha linguaxe poética e ademais en ningún momento chega a mencionar explicitamente o tráxico abandono da vida, polo que os nenos poden interpretalo e velo dende a perspectiva que eles consideren. Finalmente, dicir que este libro tamén é un bo recurso para tratar a morte porque lles ensina aos nenos que se un familiar ou un amigo se vai, este nunca desaparecerá se nós o recordamos e o temos presente.

Recursos:

mércores, 18 de abril de 2018

A caricia da bolboreta


Voltz, Christian (2008). A caricia da bolboreta. Ilustr. autor, trad. Emma Lázare. Pontevedra: Kalandraka, col. Demademora,  [40 pp.]. (ISBN: 978-84-8464-657-0).

Breve descrición do formato e contido: libro ilustrado de tapa dura. Na cuberta observamos a imaxe dun ser animado formado con elementos naturais e obxectos da vida cotiá, aos que todos xuntos se lle outorga outra característica como ao garfo, que na historia é unha forcada. Se nos fixamos ben, tamén sae unha bolboreta que é a representación da avoa, que neste caso fai referencia ao título. A contracuberta recolle a pantasma da avoa máis unha regadeira que está enlazada coa súa paixón polas flores e vinculada tamén ao coidado do campo presente na historia. Tanto cuberta como contracuberta forman unha mesma ilustración. As gardas son a imaxe real da terra, que ten conexión co espazo no que se desenvolve o conto. Na portada aparece de novo a bolboreta apoiada nunha regadeira.
As ilustración ocupan dúas follas, están formadas con elementos naturais ou outras bases como cortiza, pincel, chapas de refresco, arame, metal, paus e un anaco de pataca. Todo isto caracteriza aos nosos personaxes e o ambiente, excepto á avoa que está debuxada e é de cor azul e branca. A imaxe da bolboreta está chea de significación xa que cando aparece a figura da avoa, a bolboreta desaparece, e viceversa. Polo tanto,a técnica pola que optou a ilustradora é o collage. O texto é curto e sinxelo, aparece en cada folla e ten coherencia coas efixies. A narración é un diálogo entre o avó e o seu neto, utilizan unha linguaxe sinxela. As voces falan en presente, excepto ao referirse á avoa que optan por unha narración en pasado. O espazo no que se desenvolve á historia é rural, están a sementar e o neto recibe algún que outro consello do adulto, parece que o espazo e a representación dos personaxes están conectadas xa que son moi naturais.
Na historia ollamos tres protagonistas: a avoa, o avó e o neto. A avoa nunca intervén na conversa pero si nas ilustración, xa que ofrecen detalles que o texto non. A obra comeza cun traballo no campo que están a facer avó e neto, primeiro plantan patacas e logo unha cerdeira. Mentres sementaba, o pequeno pregúntalle ao seu avó onde está a avoa. O adulto sincero explicoulle que el non cría que estivera debaixo da terra porque a sentía preto, sentía a súa axuda naquelas accións cotiás. Tamén o coidaba moito, xa que sempre se levaba a súa botella de viño. Así o neno entendeu que aínda que unha persoa non estea presente fisicamente pode estalo de moitas outras maneiras, sempre que se mire co corazón e non cos ollos. 
A obra podémola encontrar en diferentes idiomas ademais de en galego: castelán La caricia de la mariposa, catalán La caricia de la papallona y portugués A caricia da borboleta.

Potencialidades educativas: a obra está recomendada para nenos e nenas maiores de 4 anos. Trátase dun recurso moi útil para explicar aos infantes a ausencia dun ser querido e transmitir empatía por aquela persoa da parella que aínda queda viva. Ademais, hai valores presentes no conto como o amor, respecto e a crenza de que nada morre se todo se recorda.

Recursos de interese:
Kalandraka (2008). A caricia da bolboreta. http://www.kalandraka.com/fileadmin/images/books/dossiers/A-caricia-da-bolboreta-G_02.pdf . (Consultado 29/03/2018).

Enrique (2010). “Niños y poetas”. https://enriquecordero.wordpress.com/2010/11/18/la-caricia-de-la-mariposa/ . (Consultado 29/03/2018).

venres, 13 de abril de 2018

El rei Lleò.



The Walt Disney Company (1994). El rei Lleò. Ilust. Fernando Güell. Cataluña: Beascoa Internacional. col. Carrusel. [6 pp]. (ISBN: 23.903-1994).


Breve descripción del formato y contenido
: este libro es una obra en catalán y en forma de carrusell. En la cubierta, podemos ver al protagonista, Simba, acompañado de sus amigos Timón y Pumba. En la contraportada aparecen otras obras de la colección.

En cuanto al contenido, las ilustraciones del interior son figurativas, coloridas y muy detalladas. El efecto carrusell provoca un efecto 3D que hace que parezca que los personajes se van a salir del libro. Cada página cuenta con un pequeño texto en su parte inferior donde se va narrando la historia.

La historia trata la vida del Rey León. El rey Mufasa y la reina Sarabi tenían un cachorro llamado Simba, el cual sería el sucesor al trono. El hermano de Mufasa, Scar, preparó un plan para ser el único rey y mató a Mufasa, haciendo sentir culpable a Simba para que se fuese de la selva y de esta forma, quedarse él con el trono.

Años después, Simba se reencuentra con su antigua amiga Nala y le pide que vuelva para recuperar el trono, ya que el reino estaba siendo mal gobernado por Scar. Simba vuelve tras tener una conversación con Rafiki, un viejo amigo de la familia que le habla sobre su padre, quien aparece en el cielo y le dice que debe recordar quién es y de dónde viene. Simba, sin dudarlo vuelve al reino.

En el encuentro entre Simba y Scar, Simba resbala y cuando está a punto de caerse, Scar confiesa que él fue el verdadero asesino de su padre. Simba lleno de rabia salta sobre Scar y lo obliga a confesar ante los demás. Se produce una batalla entre sobrino y tío y finalmente, Scar muere a manos de las hienas y el ciclo de la vida se cierra cuando Simba es proclamado como el nuevo rey.



Potencialidades educativas: el estilo carrusell es interesante debido a su forma y a lo divertido que resulta para los niños que las ilustraciones puedan verse en 3D. Cabe destacar el hecho de que las leonas sean quienes se encargan de cazar, aportando una visión de fuerza y habilidad. 
Los amigos son esenciales en esta obra, ya que sin ellos, Simba no habría vuelto a recuperar el trono. Un aspecto negativo de la obra es la representación de Scar, el único villano, como el único león de piel oscura (y como se puede ver en las siguientes películas, que los leones desterrados son también oscuros). La historia del Rey León nos ayuda a tratar con los niños y niñas el tema de la muerte, la ambición, las trampas, la codicia… y además, el hecho de luchar, de proteger lo nuestro y de nunca rendirnos ya que finalmente, Simba consigue derrotar a Scar y convertirse en el rey.


Recursos de interés:




mércores, 11 de abril de 2018

A avoa adormecida






Parmeggiani, Roberto (2015). A avoa adormecida, ilust. Joao Vaz de Carvalho, trad. Xosé Ballesteros, Pontevedra: Kalandraka, (0-6 anos), [40 pp.]. (ISBN: 978-84-8464-914-4).

 
Descrición do formato e contido da obra: álbum ilustrado de formato rectangular (28x19 cm), de gran tamaño e tapa dura. Na cuberta observamos unha imaxe dunha avoa durmindo que ocupa toda a paxina. No cabelo aparece o título (A avoa adormecida) e, enriba dela, ao carón, o autor do libro e ao outro lado, o ilustrador. Na contracuberta aparece no medio, dentro dun círculo branco, a avoa e o príncipe azul que a levou e na parte superior, ao lado, a colección (maremar). Nas gardas aparecen diversos debuxos de cometas con diferentes tonalidades de marróns, todo sobre un fondo branco, que representa a morte da avoa. No interior do libro as páxinas son grosas e as ilustracións son orixinais, alegres, coloridas, de gran tamaño e os debuxos están pintadas en acuarela. Os textos son sinxelos, breves e de cor negra, situados nas diferentes páxinas. Algúns aparecen na parte superior e outros na parte inferior.

A historia recrea o alzheimer dunha avoa, que anteriormente facía moitas cousas co seu neto como era cociñar, ler e contar contos etc. Ata que un día botou moitas horas durmindo é un príncipe azul levouna con el. Desde a súa casa os familiares ven a cometa, que recorda.

Potencialidades: atopámonos ante unha obra que trata diferentes temas de interese (familia, alzheimer, morte, emocións etc), coa a cal os nenos e nenas poden interaccionar. O que se pode traballar con ela son: facer unha pequena asemblea, preguntándolle aos cativos e cativas ao principio se saben de que pode tratar este libro e ao acabar facer preguntas sobre el; traballar o alzheimer e outros procesos que afectan de preto aos nosos maiores e como presentarllos aos pequenos, que moitas veces non entenden o que está a pasar no seo familiar, con naturalidade e exquisito coidado emulando a bela adormecida do conto; traballar as emocións e se pode fomentar o emprego e aprendizaxe da nosa lingua. 


Recursos de interese:

-Brabádegos (2015). A avoa adormecida. Bradágos. Recuperado de: http://brabadegos.blogspot.com.es/search?q=a+avoa+adormecida (Consultado o 6/ 02/2018).

-Kalandraka: a avoa adormecida (s.f.). Recuperado de: https://librosparasonhar.wordpress.com/2015/01/22/mecos-mimos-e-alouminos-para-a-avoa-adormecida/ (Consultado o 6/ 02/2018).


-Mociño, I. & Roing, B. (2010). Libros en galego de onte e hoxe para a nenez e a mocidade. Recuperado de: http://www.usc.es/libros/index.php/spic/catalog/book/846 (Consultado o 6/ 02/2018).


-Pena, M. (s.f). Crítica a avoa adormecida. Recuperado de: http://www.criaturas.gal/critica-avoa-adormecida/ (Consultado o 6/ 02/2018).

-Roig, B. (2015). Informe de Literatura. Recuperado de: http://www.cirp.gal/rec2/informes/upload/ver/inf2015/Informe_Literatura_2015.pdf (consultado o 28/04/2018)